Posted on

Detective

Ik schreef vandaag een gedicht over hoogsensitiviteit en de belevingen tijdens mijn laatste psychose in 2014.

Detective

Ik zie

wat jij niet ziet

Verborgen gedachtes

diep in mij

Vezels voelen

die jij niet voelt

Ik proef elk extract

die jij niet proeft Lees meer

Posted on

Licht

In de weerspiegeling

het zo vrolijke gezicht

Eens vrij

Nu zocht ze haar heil in oordelen

drukte

en struisvogel politiek

Ze zat gevangen

Met man en macht vocht ze tegen haar gevoel

Pijn wilde ze vermijden, uitbannen en bestrijden

Weg van het lijden Lees meer

Posted on

Vreugde

Ik ben een al vreugde
Ik dans, zing en spring
Mijn zorgen zijn weg
Die hebben lekker pech

Want ik voel me
Weer levend
Vandaag

Ik val door een luchtkasteel
Mijn paleis

Mijn zorgen zet ik op zij
Vrij als de wind
Niks te verliezen

Opnieuw en opnieuw
Ik schrijf mijn zorgen opzij
Vel na vel Lees meer

Posted on

Woorden

Woorden willen vangen
In de wind
Zorgen van een kind
Onbevangen en vrij

Niet de pijn willen dragen
Van de verantwoordelijkheid

Het leed
Wat ik veroorzaakte
De gekte
Wat het met je deed
Had ik niet overzien

Het onverdraagzaam lijden
Wordt bekrachtigt
In achterdocht en complotten
De schaduw van het donker Lees meer

Posted on 1 Reactie

Ik heb alles door!

Ik scheen ’t weer te snappen
Ik zag het licht
Van mijn gezicht
Ik zakte niet meer in het kussen der dromen
‘Ik wil niet meer oogkleppen dragen’. Zei ik vol zelfcompassie
En wilde geen mededogen
Uit hun valse ogen

Ik was het zo doodzat, dat mensen erom heen draaiden en ze de werkelijkheid vervalsten, dat ik niet meer andermans verhalen aan kon horen. Ik verdroeg het voor geen meter meer en wilde gerechtigheid en niet dat de wet van de slimste gold, maar van de oprechtste.
Ik zocht en zoek nog steeds de waarheid achter de waarheid. Ik kreeg soms vertrouwen in de mensheid en de mensen om mijn heen, maar vaak zakte mij de moed in de schoenen als ik weer last kreeg van het zogenaamde ‘achterdocht complex’. Dit hield in dat de paranoïde toesloeg of wat je ook een manische depressie kan noemen. Bij deze depressie horen gedachtes over complotten en ook grootsheidswaanzin. Je denkt bijvoorbeeld dat je de hoofdrol hebt in een wereldsefilm. Een goede weergave hiervan is de film de Truman show. Behalve dat je denkt dat je alles door hebt kun je ook alles verklaren aan de hand van God. Of van wat men je hebt aangeleerd van wat God is. Ik stak letterlijk de draak met de theoretische aangeleerde God. Ik nam ook letterlijk iedereen in de zeik, zelfs mezelf hield ik de verkeerde God voor. Hoewel hij of zij een God vol liefde was en is. Dacht ik en denken nog vele mensen dat God een bestraffende meester en of heerser is. Nu weet ik door veel ‘controversionele’ boeken zoals Donald Nealsch Walsch en The Secret dat God liefde is.( Nee ik maak geen reclame en ik heb zelfs geen aandelen in beide partijen.;p)
Ook heb ik nu aangeleerd, na veel vallen en opstaan, mezelf streng toe te spreken als ik last krijg van achterdocht oftewel een ‘ manische depressie’. Ik had voorheen de neiging door te willen schieten in deze waan. Alles om het leven spannender te maken dan het is. Ik zat liever in een FBI achtervolging dan in de ‘gangbare’ realiteit.
Vaak heerste het gevoel dat mensen onoprecht waren en alles een leugen was. Maar waarom was alles onecht en waarom hebben mensen mij voorgelogen? En als iedereen een acteur was, hadden ze dan zoveel macht,geld en bovendien tijd om alles vanuit een scenario uit te werken? Hadden ze niet genoeg aan de hoofdrol spelen in hun eigen leven? Deze vragen hebben mij uit een derde psychose gehouden. Lees meer