Posted on Geef een reactie

Mooi begin van 2019


Ik ben ontzettend blij jullie mee te delen, dat er weer een boekhandel mijn boek verkoopt; de ‘Hoornse Boekhandel’ in het centrum van Hoorn. Nu zijn er drie boekhandels(bovenstaande, Bruna en Stumpel) die boeken van mij verkopen! Ik hoop, dat ik in 2019 steeds meer mensen kan inspireren met mijn gedichten en verhalen. Ook hoop ik dat ik eind dit jaar mijn boek ‘Paaz op!’ kan afronden en het wordt uitgegeven. Ik houd jullie in iedergeval op de hoogte!
Lees meer

Posted on

Rozen in bloei uit ‘ Paaz op!’

De rozen bloeien nog, wat gek in deze tijd van het jaar. Ik keek vol verwondering naar mijn hulpverlener Annemiek. In elke vezel van mijn lijf wist ik dat deze rozen speciaal voor mij bloeiden. ‘ Dat is heel normaal hoor in deze tijd van het jaar Lisa.’

Ik negeerde haar opmerking en liep naar de rozen. Ik snoof eraan en een heerlijke geur kwam mijn neusgaten binnen.

We waren weer begonnnen aan ons dagelijks rondje. Nu was het anders dan anders. Deze rozen waren speciaal voor mij gaan bloeien uit teken van liefde door God gegeven.

Ik voelde mij met alle bomen en planten verbonden. Mijn DNA was zelfs doordrenkt van dit besef.

Ondertussen wandelden we verder door het lokale park. Ik zag nog meer bijzondere planten en dieren. Zoals de passieplant en de paradijsvogel. Het gaf mij een gevoel alsof ik me in het paradijs waande.

Ik sprak dit niet uit, want ik wou de magie van dat moment niet verbreken. Er verscheen een big smile op mijn gezicht. 

Annemiek keek me verwonderd aan. ‘Wat is er met jou aan de hand?’

Ik antwoordde daar niet op en liep verder richting het grote grasveld. Daar ging ik midden in het veld liggen en keek naar de stralende zon en de het prachtige wolkendek. In de wolken verschenen lammetjes, die vrolijk huppelden in de wei.

Ook zag ik dolfijnen in de zee, ik keek vol verwondering naar het schouwspel in de hemel.

Na enkele minuten kwam Annemiek aarzelend naast me liggen.‘Zie je ook die prachtige figuren?’

‘Ja zeker, vooral die dolfijnen.’

Het leek of er geen einde aan deze middag kwam. Plotseling sprong Annemiek op: ‘Het is genoeg geweest voor vandaag!’

Ik keek verschrikt op en stond verdwaasd op en liep haar achterna.

‘Wat is er ?’ Ik versnelde mijn pas, verbazendwekkend genoeg deed zij dat ook.

Ik liep snel naar binnen, maar ze was weg.

Ik ging uit pure teleurstelling naar mijn kamer.

Ik zat ermee dat Annemiek mij eerst leek te begrijpen en dat ze out of the blue opeens de magie  had verbroken. Ik dacht eindelijk iemand gevonden te hebben die mij begreep, maar nee hoor. Hoe kon ik zo stom zijn geweest hierin te geloven?

De stilte werd verbroken doordat er op mijn deur werd geklopt.

Ik sprong op. Annemiek stond weifelend in mijn deuropening.

‘Waarom liep je opeens weg…’

‘Stttill en ze legde een hand op mijn mond’

Mijn ogen werden groot.

‘Ga even zitten Lisa.’

Ik zweeg en voelde me opgelaten.

‘Ik had dezelfde leeftijd als jou en werd opgenomen. Ik had een heftige tijd achter de rug vol met onzekerheid over de toekomst.’

Ik wist niks passends te zeggen.

De stilte werd een ijzige stilte.

‘Sorry ik moet weer gaan, mijn collega’s zoeken me anders.’

‘Oke…thanks dat je me dit wilde vertellen Annemiek!’

‘Dag tot morgen!’

Posted on

Speurhond

Ik trakter jullie op en nieuw stukje uit mijn boek ‘PAAZ OP!’ Genaamd: 

‘Speurhond’

Tijdens mijn ‘bovennatuurlijke’ ervaringen, bleef geen enkele geur onopgemerkt. Als iemand een luchtje droeg, kwam dat heel sterk bij mij binnen. Of als er ergens brand was rook ik dat van een hele grote afstand.

Ook kon ik heel goed afluisteren als mijn moeder stiekem iets wilde bespreken met een zuster in een kamer die afgesloten was door een deur.

Ik was net een speurhond, maar dan meer in mijn eigen belang .. Ik was de detective in mijn eigen waan.

Op een dag wilde mijn moeder nog wat bespreken zonder dat ik het hoorde. Dus liep ze de controle kamer binnen van de PAAZ . Ik luisterde mee vanaf een afstandje en op het moment dat ik hoorde dat het over mijn ging, smeet ik de deur open en schreeuwde: ‘Jullie hebben het over mij, hé?!’

Toen kwam schaamrood bij Annemiek de verpleegster en mijn moeder op de kaken en ze stopten gelijk met praten…

Ook had ik bij de crisisdienst door dat ik het over mij hadden; De hulpverleenster liep een keer weg bij het gesprek en praatte met een andere hulpverleenster en dat hoorde ik vanuit de deuropening vanuit de andere kamer. Ik liep snel weg, want ik wist dat ik een plan hadden gesmeed om mij op te sluiten op een PAAZ.