Posted on

Pa(a)z op!

‘Pa(a)z op!’ zit in de laatste correctie fase! Ik wil jullie graag nog een stukje laten lezen uit het boek:

Nonnen bestaan
Dagboek van Lisa

Ik vond de Paaz, net een klooster. Ik herinnerde me opeens, dat ik voordat ik werd opgenomen, non wilde worden. Ik zocht rust te midden van de chaos. Het ging vooral om de enorme storm in mijn hoofd. Ik was na mijn opleiding zo in een gat gevallen, dat ik niet wist wat te doen met mijn leven. Ik zocht spanning in het bicircuit en wilde vertrekken naar Parijs om daar een studie Frans te doen. Ook had ik het plan om tijdelijk naar het klooster te gaan. Helaas kwam het niet zo ver, want mijn psychose saboteerde de boel…
Ik vermaakte me ondanks de angstige hersenspinsels wel op de open afdeling, dat kwam omdat ik letterlijk stijf stond van de medicatie. Ik verstijfde zo dat ik wel op een strijkplank leek. In een melige bui liet ik mij als een plank stijf op bed vallen. Ik herhaalde het zo vaak, tot ik er van in slaap viel. Zo had ik toch een methode gevonden om in slaap te vallen!
Nadat ik onderhandeld had met de psychiater en persoonlijk verpleegkundigen, was het eindelijk zover; ik mocht alleen op Paaz expeditie. Dit betekende dat ik alleen van de open afdeling af mocht en ook alleen naar buiten kon! Ik wilde meteen naar de kapel van het ziekenhuis. Ik vroeg stiekem aan Annemiek of ze mee wilde, ze ging op mijn vraag in.
‘Wauw wat is het glas-en-lood prachtig!’ Ja, dit was de bedoeling. Ik moest hier zijn, God had dit op mijn pad gebracht.
‘Mooi hè Lisa!’
‘Ja, hier geniet ik intens van Annemiek.’ Ik voelde me warm worden van binnen, wat is God toch geweldig! Lees meer

Posted on 1 Reactie

Ik heb alles door!

Ik scheen ’t weer te snappen
Ik zag het licht
Van mijn gezicht
Ik zakte niet meer in het kussen der dromen
‘Ik wil niet meer oogkleppen dragen’. Zei ik vol zelfcompassie
En wilde geen mededogen
Uit hun valse ogen

Ik was het zo doodzat, dat mensen erom heen draaiden en ze de werkelijkheid vervalsten, dat ik niet meer andermans verhalen aan kon horen. Ik verdroeg het voor geen meter meer en wilde gerechtigheid en niet dat de wet van de slimste gold, maar van de oprechtste.
Ik zocht en zoek nog steeds de waarheid achter de waarheid. Ik kreeg soms vertrouwen in de mensheid en de mensen om mijn heen, maar vaak zakte mij de moed in de schoenen als ik weer last kreeg van het zogenaamde ‘achterdocht complex’. Dit hield in dat de paranoïde toesloeg of wat je ook een manische depressie kan noemen. Bij deze depressie horen gedachtes over complotten en ook grootsheidswaanzin. Je denkt bijvoorbeeld dat je de hoofdrol hebt in een wereldsefilm. Een goede weergave hiervan is de film de Truman show. Behalve dat je denkt dat je alles door hebt kun je ook alles verklaren aan de hand van God. Of van wat men je hebt aangeleerd van wat God is. Ik stak letterlijk de draak met de theoretische aangeleerde God. Ik nam ook letterlijk iedereen in de zeik, zelfs mezelf hield ik de verkeerde God voor. Hoewel hij of zij een God vol liefde was en is. Dacht ik en denken nog vele mensen dat God een bestraffende meester en of heerser is. Nu weet ik door veel ‘controversionele’ boeken zoals Donald Nealsch Walsch en The Secret dat God liefde is.( Nee ik maak geen reclame en ik heb zelfs geen aandelen in beide partijen.;p)
Ook heb ik nu aangeleerd, na veel vallen en opstaan, mezelf streng toe te spreken als ik last krijg van achterdocht oftewel een ‘ manische depressie’. Ik had voorheen de neiging door te willen schieten in deze waan. Alles om het leven spannender te maken dan het is. Ik zat liever in een FBI achtervolging dan in de ‘gangbare’ realiteit.
Vaak heerste het gevoel dat mensen onoprecht waren en alles een leugen was. Maar waarom was alles onecht en waarom hebben mensen mij voorgelogen? En als iedereen een acteur was, hadden ze dan zoveel macht,geld en bovendien tijd om alles vanuit een scenario uit te werken? Hadden ze niet genoeg aan de hoofdrol spelen in hun eigen leven? Deze vragen hebben mij uit een derde psychose gehouden.